Last en lust van je achternaam

Last en lust van je achternaam

We zaten vlak voor de uitgetelde datum, hadden twee potentiële voornamen, toen we over de achternaam van onze aanstaande zoon kwamen te spreken. Waarom Overdiek? Waarom geen Nolan? We waren het snel eens.

to be or not to be

Geen Overdiek, en ik was zelf de meest hartstochtelijke pleitbezorger. Wonend in New York werd mijn onuitsprekelijke achternaam dagelijks verbasterd. Overdick. Overdeep. Overzier. Overdyke. Dat ging ik onze zoon niet aandoen, toen nog in de veronderstelling dat we nooit meer naar Nederland zouden terugkeren.

Nolan dus, met nog twee argumenten. Onze zoon zou het eerste kleinkind zijn aan de Nolan-kant, en daarmee stamhouder. Dat was geinige bijvangst. Maar nog belangrijker, waarom per se de naam van de vader en niet van de moeder? Door de achternaam van de moeder door te geven, maakten we een emancipatoir puntje.

Er kwamen vragen, vooral uit Nederland. Of ik er geen probleem mee had dat mijn achternaam zou ophouden te bestaan. Konden we niet de achternaam van Jennifer als tweede naam inzetten? Grappig, dat onbegrip. Ik houd wel van ontregelende acties, zeker als het ingaat tegen de opvatting ‘dat het nu eenmaal zo is en ook zo moet blijven’.

Zo’n feministische verzetsdaad was het trouwens niet in 1997. In Amerika was het vooral handig, in Engeland later ook, en vanaf 2008 in Nederland niet minder ingewikkeld. De namen zijn prachtig. Sander Paul Nolan en Eamonn James Nolan. Paul is de naam van mijn vader, James die van Jennifers vader. Hun leven, hun naam. De jongens zijn niet van mij.

Het hele proces van naamgeving draaide vanochtend als een korte speelfilm door mijn geheugen, toen ik het nieuws hoorde dat D66 het mogelijk wil maken dat nieuwgeborenen de naam van beide ouders moet kunnen dragen. Prima initiatief, elke vrijheid om je kind te vernoemen is meegenomen.

Met terugwerkende kracht heeft de achternaam Nolan voor mij een extra waardevolle betekenis gekregen. Nu hun moeder is overleden, vind ik het dierbaar dat Sander en Eamonn Nolan dagelijks voelen van wie ze afstammen, uit wie ze zijn gekomen en wie tot aan hun dood met ze meereist. What’s in a name? Meer dan je (be)denkt.

Comments

  • esther | Jan 29,2019

    Mooi!! “…dierbaar dat Sander en Eamonn Nolan dagelijks voelen van wie ze afstammen, uit wie ze zijn gekomen en wie tot aan hun dood met ze meereist.” THAT’s all in the name. Ontroerend mooi!!

  • Bineke-Ina Schuitema | Jan 30,2019

    Prachtig … postuum reist ze dus voor altijd met haar achternaam mee …
    prachtig eerbetoon …
    Alle goeds

  • Alian | Jan 30,2019

    Tja, mijn dochters hebben hun vaders achternaam. Op een bepaald moment werd het voor mij zo pijnlijk dat ik er niet bij hoorde in ons gezin dat ik de naam van mijn kinderen ( ik was tenslotte net hun vader getrouwd) heb aangenomen. Extra pijnlijk toen ik ging scheiden en mijn eigen naam ( nou ja die van de man met wie mijn moeder getrouwd was op het moment van mijn geboorte) weer ging voeren. Mijn zoon draagt de achternaam can zijn vader. Dus in ons gezin zijn drie namen en mijn kinderen hebben twee verschillende achternamen. Als zowel
    mijn dochters als mijn zoon ook mijn naam hadden gehad, dan waren zijn samen ook in hun naam meer verbonden geweest. Dat zou ik mooi vinden.

  • Frank Ligtvoet | Jan 30,2019

    Wij, Nederlanders in NY, deden precies hetzefde met onze kinderen. Ligtvoet? Nee dus. Ze heten Dekking naar mijn echtgenoot. Ja als je moet spellen moeten we wel even zeggen ‘Double K’, anders wordt het Decking. Ook mooi maar genealogisch niet correct

  • Jacqueline Wesselius | Feb 3,2019

    Mooi, ontroerend!

  • Leave a Reply

    Your email address will not be published. Required fields are marked *